امشب آسمون دلم خيلى گرفته...اين چند وقت به خيلى چيزا فكر كردم...با فكر كردن به بعضىهاش خوشحال ميشم و با فكر كردن به بعضىهاش ناراحت...نميدونم مقصر كيه؟خودم؟خانوادم؟دوستام؟كى؟
هم خاطرات خوب داشتم هم خاطزات تلخ و مرگآور...خاطراتى كه با به يادآوردنشون از خودم بدم مياد و به خودم لعنت ميفرستم و آرزو ميكنم كاش به اين دنياى نفرين شده و پر از رنگ و ريا پا نميذاشتم...
نميخوام ناشكرى كنم و كفر بگم،نه...خدا رو هم شكر ميكنم كه تا الان پشت و پناهم بوده وتوى تمام مراحل زندگيم يار و ياورم اون بوده،اما من نفهميدم...اما از خودم دلگيرم...از اطرافيانم شاكيم...از دوستايى كه به ظاهر دوستن و وقتى پاش بيفته اونقدر ازت دور ميشن انگار كه اصلا توى دنياشون نيستى و از اولم نبودى....
دلم از بىمهرىها و بىعاطفگيا ميگيره!دلم از عشقاى دروغى ميگيره...يادش به خير زمانى كه بچه بوديم همه با هم ما بوديم...با محبتاى بچهگانمون دنيايى از نور ميساختيم...توى دنيامون كينه نبود،ريا نبود،نفرت نبود...فرشتههايى بوديم كه حتى اگه كفر نباشه به جرات ميتونم بگم كه فرشتههاى عرش كبريايى هم بهمون حسرت ميخوردن...فقط مهر بود و عشق...پاكى گل سرخ بود و عطر گل ياس...اما به دنيامون سنگ زدن،از هم پاشيد...اين سنگ اسمش بزرگى بود...هرچى بزرگتر شديم دنيامون كوچيكتر شدوتاريكتر...اونقدر بزرگ شديم كه ديگه توى اون دنيا جا نشديم...و روزى رسيد كه پا گذاشتيم تو دنياى بزرگترا...از بچگىها فراموش كرديم...ميدونى چرا؟چون دنياى بزرگترا رنگارنگ بود...از اون يكرنگى پاك و آسمونى خبرى نبود...توى دنياى بچگيمون همه چيز رنگ نور بود...عشق،محبت،دوستى،وفا...همه چيز بوى پاكى ميداد...اما توى دنياى بزرگترا چيزايى بود كه هر كدومشون يه بو داشت و يه رنگ بود...دروغ،تهمت،دزدى،ريا،تظاهر...و تمامشون اونقدر خوش رنگ و خوش عطر بودن كه كه جاى تمام زيبايىهاى بچگيمون رو گرفتن و ما اونقدر غافل بوديم كه نفهميديم از كجا به كجا رفتيم و چه چيزايى رو از دست داديمو به جاش چى به دست آورديم...حالا دارم حسرت اون روزا رو ميخورم...اون روزاى پاك و روشن...اون روزا گذشتن و منم پا به دنياى بزرگترا گذاشتم...اون روزا شدن ديروز من و هنوز شايد فردايى هم در مسير زندگيم باشه...فردايى كه دوست دارم مثل ديروزم روشن باشه...اما نميدونم دست تقدير و سرنوشت چى برام رقم زده...اما بازم با همون زبون بچگيام از خداى مهربونم ميخوام مثل ديروز و مثل تمام اين ساعتايى كه همرام بوده تنهام نذاره و كمكم كنه فردايى پاك و نورانى بسازم...نه براى خودم تنها،براى تمام فرشتههايى كه فرداى من ميخواد امروز اونا باشه...يا لطيف...
برای تو دوست خوبم:
سعی کن تنها باشی،چون تنها به دنیا آمده ای و تنها می میری!
بگذار عظمت عشق را درک نکنی زیرا آنقدر عظیم است که تو و هستی تو را نابود می کند!
بگذار گرمی عشق را درک نکنی زیرا بر خاکستر وجودت نیز رحم نمی کند!
اما...
اما اگر عاشق شدی فقط یک نفر را دوست داشته باش...
برای یک نفر گریه کن...
همیشه به خاطر او قدم بردار...
برای کسی که واقعا از صمیم قلب دوستش داری!
امروز باز اين من بودم كه در ضربان يك لحظه ديدنت ايستادم و در آتش غرور سرخى نگاهت سوختم
اضطراب نديدن را در چشمان بى قرارم ديدى!حسرت رفتنت را از سكوت نگاهم شنيدى و رفتى...اين بار تلخ تر از هر بار...مى دانى؟
آتش نگاهت هنوز ديدگانم را مى سوزاند و اشك مرهمى نيست بر آتش دل،با اين همه دل به اين خوش مى كنم كه عطر آبى نفس هايت در ميان خالى اندوهناك اين
شهر پراكنده است...
اى معنى باران...
چگونه التماست كنم كه بمانى و حجم انبوه تنها يى ام را سيراب كنى؟!
لمس کن کلماتی را که برایت می نویسم
تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت خالیست ...
تا بدانی نبودنت آزارم می دهد ...
لمس کن نوشته هایی را که لمس ناشدنیست و عریان ...
که از قلبم بر قلم و کاغذ می چکد ٬
لمس کن گونه هایم را که خیس اشک است و پر شیار ...
لمس کن لحظه هایم را ...
تویی که می دانی من چگونه عاشقت هستم ٬
لمس کن این با تو نبودن ها را ٬ لمس کن ... لمس کن ...
مدرسه عشق
در مجالى كه برايم باقيست
باز همراه شما مدرسه اى مى سازيم كه در آن همواره اول صبح
به زبانى ساده مهر تدريس كنند
و بگويند خدا خالق زيبايى و سراينده عشق،آفريننده ماست.
مهربانيست كه ما را به نكويى،دانايى،زيبايى و به خود مى خواند.
جنتى دارد نزديك،زيبا و بزرگ
دوزخى دارد_به گمانم_
كوچك و بعيد
در پى سودا نيست
كه ببخشد ما را و بفهماندمان،
ترس ما بيرون از دايره رحمت اوست
در مجالى كه برايم باقيست
باز همراه شما مدرسه اى مىسازم
كه خرد را با عشق
علم را با احساس
و رياضى را با شعر
دين را با عرفان
همه را با تشويق تدريس كنند
لاى انگشت كسى قلمى نگذارند
و نخوانند كسى را حيوان
و نگويند كسى را كودن
و معلم هر روز،روح را حاضر و غايب بكند
و به جز ايمانش
هيچكس چيزى را نبايد حفظ بكند
مغذها پر نشد چون انبار
قلب خالى نشود از احساس
درس هايى بدهند كه به جاى مغز،دلها را تسخير كند.
از كتاب تاريخ جنگ را بردارند
در كلاس انشا هر كسى حرف دلش را بزند
"غير ممكن را از خاطره ها حذف كنند
تا،كسى بعد از اين باز همواره نگويد"هرگز"
و به آسانى همرنگ جماعت نشود.
زنگ نقاشى تكرار شود
رنگ را در پاييز تعليم دهند
قطره را در باران
موج را در ساحل
زندگى را در رفتن و برگشتن از قله كوه
و عبادت را در خدمت خلق
كار را در كندو
و طبيعت را در جنگل و دشت.
مشق شب اين باشد كه شبى چندين بار، همه تكرار كنيم:
عدل
آزادى
قانون
شادى...
امتحانى بشود
كه بسنجد ما را
تا بفهمند چقدر
عاشق و آدم و آگه شده ايم
در مجالى كه برايم باقيست
باز همراه شما مدرسه اى مى سازيم
كه در آن آخر وقت
به زبانى ساده
شعر تدريس كنند
و بگويند كه تا فردا صبح
خالق عشق نگهدار شما...
يا حق.....................
بى تو چون شب هاى دگر امشب آرامى ندارم
در سكوت كوچه تو،نيمه شب ره مى سپارم
آن زمان اين كوچه هر شب كوچه ميعاد ما بود
بر لب ما تا سحر گه،قصه فرداى ما بود
اين زمان افكنده بر ما
سايه ديوار جدايى،اى خدا آخر كجا رفت
روزگار آشنايى....
اى كوير سينه من،بوته هاى آتشت كو؟
در شب سرد جدايى،شعله هاى سر كشت كو؟
كوچه ها شايد ندانند اينچنين دلگيرم امشب
اين همه افسرده حالم
اىخدامى ميرم امشب....
امشب دلم ارزوي تو دارد
نجوا كنان و بي ارام،خوش با خدايش،
مىنالد و گفت و گوي تو دارد....
-تو،آنچه در خواب بينند
،پوشيده در پرده هاى خيال افرينند
تو،آنچه در قصه آفرينند
تو،آنچه در قصه ها خوانند
تو،آنچه بىاختيارند پيشش
خواهند و نامش ندانند-
امشب دلم آرزوى تو دارد....
واى باران
باران
شيشه پنجره را بارن شست
از دل من اما چه كسى نقش تو را خواهد شست؟
آسمان سربى رنگ
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
مى پرد مرغ نگاهم تا دور
واى باران
باران
پر مرغان نگاهم را شست...
و سحر گاه سر از بالش خوابت بردار
كاروان هاى فرومانده خواب از چشمت بيرون كن!
باز كن پنجره را!
تو اگر باز كنى پنجره را
من نشان خواهم داد
به تو زيبايى را
بگذر از زيور و آراستگى
من تو را تا خانه خود خواهم برد
كه در آن شوكت پيراستگى
چه صفايى دارد
آرى،از سادگيش،
چون تراويدن مهتاب به شب
مهر از آن مى بارد
باز كن پنجره را
من تو را خواهم برد
به سر رود خروشان حيات
آب اين رود به سر چشمه نمى گردد باز؛
بهتر آن است كه غفلت نكنيم از آغاز
باز كن پنجره را!
صبح دميد!
امکانات
